De Friese Stabij

De Friese stabij (ook wel Stabijhoun), is zoals de naam al zegt een hond die uit Friesland komt. De stabij wordt ook wel Bijke genoemd.

Het uiterlijk:

De stabij is een middelgrote hond die er adelijk uit ziet. De meest voorkomende kleur van een stabij is zwart met een witte aftekening, en soms zie je een stabij die bruin is met een witte aftekening. Hij heeft vaak zwarte spotten op zijn poten (spotten=stippen). Hij is langharig en heeft zijn langste haar rond de staar en borst zitten.

Oorsprong:

De stabij is een uit Friesland afkomstige hond die oorspronkelijk in de Woudstreek, het oosten en zuidoosten van deze provincie voorkwam.  Er is is verder weinig bekend over de oorsprong van dit ras. De stabij lijkt verder op de Drentse patrijshond en de kleinde münsterlander of heidewachtel. Allemaal rassen die uit de buurt van Friesland komen. Dus daarom denkt men dat dit de "voorouders" zijn.

Geschiedenis:

De stabij was een gebruikshond van de plattelandsbewoners. De stabij moest jagen, ongedierte en mollen op het erf doden, waken, melkkarren trekken en nog veel meer. De stabij is vooral bekend om het mollenvangen.

Karakter:

De stabij is aanhankelijk, lief, rustig, niet vals, wil graag leren, eigenwijs en absoluut geen schoothondje. De stabij is een hond waarmee je een hoop kan doen, hij is aardig tegen de kinderen, je kan er mee op jacht en nog veel meer. Het is echt een levendige hond! De stabij wil graag iets voor je doen, maar heeft ook een hele sterke eigenwil. Als hij ergens geen zin in heeft moet je er een hoop aan doen om hem in beweging te brengen. En als hij ergens zin in heeft moet dat ook echt gebeuren.

Het houden van een Friese stabij:

De Friese stabij is een hond die veel beweging nodig heeft. Als je niet elke dag 2 uur de tijd hebt om met hem te wandelen, en je vaak weg bent moet je zeker geen stabij nemen. Als je hem wel een hoop aandacht geeft is het een hele leuke hond om te houden. En een stabij moet ook om de zoveel tijd worden geborsteld, omdat hij veel haar heeft bij de borst en rondom de oren. Anders raakt het allemaal in de klit.